تبلیغات
سراج الله (حریم رضوی) - دعاى بعد از زیارت حضرت علی بن موسى الرضا علیه السلام

دعاى بعد از زیارت حضرت امام رضا علیه السلام

در تحفة الزّائر است كه شیخ مفید ذكر كرده كه مستحب است كه بعد از نماز زیارت امام رضاعلیه السلام این دعا را بخوانند:

.

.

.



دعاى بعد از زیارت حضرت امام رضا (علیه السلام)

در تحفة الزّائر است كه شیخ مفید ذكر كرده كه مستحب است كه بعد از نماز زیارت امام رضاعلیه السلام این دعا را بخواند:


اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُكَ

خدایا از تو خواهم

یا اَللَّهُ الدّآئِمُ فى مُلْكِهِ الْقآئِمُ فى عِزِّهِ الْمُطاعُ فى سُلْطانِهِ الْمُتَفَرِّدُ

اى خدائى كه فرمانروائیش همیشگى و عزتش پایدار است و در سلطنتش (همه موجودات ) فرمانبردار اویند، یكتا است

فى كِبْرِیائِهِ الْمُتَوَحِّدُ فى دَیْمُومِیَّةِ بَقآئِهِ الْعادِلُ فى بَرِیَّتِهِ الْعالِمُ فى

در عظمت و بزرگوارى و یگانه است در بقاى همیشگى در میان مخلوقاتش به عدالت رفتار كند و دانا است در

قَضِیَّتِهِ الْكَریمُ فى تَاءْخیرِ عُقُوبَتِهِ اِلهى حاجاتى مَصْرُوفَةٌ اِلَیْكَ

قضاوت و بزرگوار است در پس انداختن كیفر، خدایا حاجتهاى من بسوى تو بازگردد

وَآمالى مَوْقُوفَةٌ لَدَیْكَ وَكُلَّما وَفَّقْتَنى مِنْ خَیْرٍ فَاَنْتَ دَلیلى عَلَیْهِ

و آرزوهایم در پیشگاه تو باز ایستاده و هرگاه مرا به كار نیكى موفق كرده اى راهنماى من بر آن كار

وَطَریقى اِلَیْهِ یا قَدیراً لا تَؤُدُهُ الْمَطالِبُ یا مَلِیّاً یَلْجَاءُ اِلَیْهِ كُلُّ راغِبٍ

و طریق من بسوى آن تو بودى اى توانائى كه (زیادى ) خواسته ها درمانده اش نكند اى دارائى كه به او پناه آرد هر مشتاق ،

ما زِلْتُ مَصْحُوباً مِنْكَ بِالنِّعَمِ جارِیاً عَلى عاداتِ الاِْحْسانِ وَالْكَرَمِ

همواره با نعمتهاى تو قرین بوده ام و بر شیوه هاى احسان و كرمت (كه نسبت به من داشتى ) گام بر مى داشتم

اَسْئَلُكَ بِالْقُدْرَةِالنّافِذَةِ فى جَمیعِ الاَْشْیآءِ وَقَضآئِكَ الْمُبْرَمِ الَّذى

از تو خواهم بدان نیروى نافذت در همه چیزها و بدان حكم مسلمت كه با كوچكترین درخواستى

تَحْجُبُهُ بِاَیْسَرِ الدُّعآءِ وَبِالنَّظْرَةِ الَّتى نَظَرْتَ بِها اِلَى الْجِبالِ

آن را جلوگیرى كنى و بدان نظرى كه از روى عنایت به كوهها كردى

فَتَشامَخَتْ وَاِلىَ الاَْرَضینَ فَتَسَطَّحَتْ وَاِلَى السَّمواتِ فَارْتَفَعَتْ

و آنها بلندى گرفتند و به زمینها افكندى هموار شدند و به آسمانها نگریستى و آنها مرتفع گشتند

وَاِلَى الْبِحارِ فَتَفَجَّرَتْ یا مَنْ جَلَّ عَنْ اَدَواتِ لَحَظاتِ الْبَشَرِ وَلَطُفَ

و به دریاها آن نظر را كردى آنها روان گردیدند اى كه والاترى از ابزار و آلات دید بشر و لطیفترى

عَنْ دَقآئِقِ خَطَراتِ الْفِكَرِ لا تُحْمَدُ یا سَیِّدى اِلاّ بِتَوْفیقٍ مِنْكَ

از ریزه كاریهائى كه در افكار خطور كند ستایش نشوى اى آقاى من جز به توفیق خودت كه خود آن

یَقْتَضى حَمْداً وَلا تُشْكَرُ عَلى اَصْغَرِ مِنَّةٍ اِلا اسْتَوْجَبْتَ بِها شُكْراً

نیز موجب ستایش دیگرى است و سپاسگزاریت نشود بر كوچكترین نعمتى جز آنكه سزاوار گردى بدان سپاسگزارى

فَمَتى تُحْصى نَعْمآؤُكَ یا اِلهى وَتُجازى آلاَّؤُكَ ی ا مَوْلا ىَ وَتُك افَئُ

دیگرى را پس چه زمان نعمتهایت بشماره در آید اى معبود من و سپاسگزارى شود به عطاهایت اى سرور من و پاداش داده شود

صَنایِعُكَ یا سَیِّدى وَمِنْ نِعَمِكَ یَحْمَدُ الْحامِدُونَ وَمِنْ شُكْرِكَ

به داده هایت اى آقاى من و آن هم از نعمتهاى تو است كه ستایشت كنند ستایش كنندگان و از سپاس تو است

یَشْكُرُ الشّاكِرُونَ وَاَنْتَ الْمُعْتَمَدُ لِلذُّنُوبِ فى عَفْوِكَ وَالنّاشِرُ عَلَى

كه سپاسگزاریت كنند سپاسگزاران و توئى كه مورد اعتمادى در گذشتت از گناهان و گستراننده بر

الْخاطِئینَ جَناحَ سَِتْرِكَ وَاَنْتَ الْكاشِفُ لِلضُّرِّ بِیَدِكَ فَكَمْ مِنْ سَیِّئَةٍ

خطاكاران بالهاى پرده پوشیت را و توئى برطرف كننده سختى به قدرتت چه بسیار گناهى كه

اَخْفاها حِلْمُكَ حَتّى دَخِلَتْ وَحَسَنَةٍ ضاعَفَها فَضْلُكَ حَتّى عَظُمَتْ

پوشاند آن را بردباریت تا اینكه از بین رفت و كار نیكى كه چند برابرش كرد فضل تو تا بزرگ گردید

عَلَیْها مُجازاتُكَ جَلَلْتَ اَنْ یُخافَ مِنْكَ اِلا الْعَدْلُ وَاَنْ یُرْجى مِنْكَ

براى آن پاداش تو، تو برترى از آنكه از تو بترسند جز ازعدالتت و از اینكه

اِلا الاْحْسانُ وَالْفَضْلُ فَامْنُنْ عَلَىَّ بِما اَوْجَبَهُ فَضْلُكَ وَلا تَخْذُلْنى

جز احسان و فضل چیز دیگرى از تو امید رود، منت بنه بر من بدانچه لازمه فضل تو است و زبونم مكن

بِما یَحْكُمُ بِهِ عَدْلُكَ سَیِّدى لَوْ عَلِمَتِ الاَْرْضُ بِذُنُوبى لَساخَتْ بى

بدانچه عدالتت بدان حكم كند اى آقاى من اگر براستى زمین از گناهان من آگاه بود حتماً مرا در خود فرو برده بود

اَوْ الْجِبالُ لَهَدَّتْنى اَوِ السَّمواتُ لاَخْتَطَفَتْنى اَوِ الْبِحارُ لاََغْرَقَتْنى

یا اگر كوهها بدانها اطلاع داشت مرا درهم مى شكست یا اگر آسمانها مى دانستند مرار بوده بودند یا اگر دریاها مى دانست مرا درامواج خود

سَیِّدى سَیِّدى سَیِّدى مَوْلاىَ مَوْلاىَ مَوْلاىَ قَدْ تَكَرَّرَ وُقُوفى

غرق مى كرد اى آقاى من ... و اى مولا و سرور من ... براستى بارها شد

لِضِیافَتِكَ فَلا تَحْرِمْنى ما وَعَدْتَ الْمُتَعَرِّضینَ لِمَسْئَلَتِكَ یا

كه به مهمانیت آمدم پس محرومم مكن از آنچه به درخواست كنندگانت وعده فرمودى اى

مَعْرُوفَ الْعارِفیِنَ یا مَعْبُودَ الْعابِدینَ یا مَشْكُورَ الشّاكِرینَ یا

مورد شناسائى براى عارفان و اى معبود عبادت كنندگان و اى مورد سپاس سپاسگزاران و اى

جَلیسَ الذّاكِرینَ یا مَحْمُودَ مَنْ حَمِدَهُ یا مَوْجُودَ مَنْ طَلَبَهُ یا

همنشین اهل ذكر اى ستوده ستایش كنندگان اى حاضر نزد آن كس كه تو را جوید اى

مَوْصُوفَ مَنْ وَحَّدَهُ یا مَحْبُوبَ مَنْ اَحَبَّهُ یا غَوْثَ مَنْ اَرادَهُ یا

توصیف شده كسى كه بیگانگى او را بپرستد اى محبوب دوستدارش اى فریادرس هر كه آهنگش كند اى

مَقْصُودَ مَنْ اَنابَ اِلَیْهِ یا مَنْ لا یَعْلَمُ الْغَیْبَ اِلاّ هُوَ یا مَنْ لا یَصْرِفُ

مقصد كسى كه بسویش بازگردد اى كه نداند غیب را جز او اى كه نگرداند بدى

السُّوَّءَ اِلاّ هُوَ یا مَنْ لا یُدَبِّرُ الاَْمْرَ اِلاّ هُوَ ی ا مَنْ لا یَغْفِرُ الذَّنْبَ اِلاّ هُوَ

)و بلاء) را جز او اى كه تدبیر كار را نكند جز او اى كه نیامرزد گناه را جز او

یا مَنْ لا یَخْلُقُ الْخَلْقَ اِلاّ هُوَ یا مَنْ لا یُنَزِّلُ الْغَیْثَ اِلاّ هُوَ صَلِّ عَلى

اى كه نیافریند خلق را جز او كه فرو نفرستد باران را جز او درود فرست بر

مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَاغْفِرْ لى یا خَیْرَ الْغافِرینَ رَبِّ اِنّى اَسْتَغْفِرُكَ

محمد و آل محمد و بیامرز مرا اى بهترین آمرزندگان پروردگارا از تو آمرزش خواهم

اسْتِغْفارَ حَیآءٍ وَاَسْتَغْفِرُكَ اسْتِغْفارَ رَجآءٍ وَاَسْتَغْفِرُكَ اسْتِغْفارَ اِنابَةٍ

آمرزش شرمسارى و حیاء و از تو آمرزش خواهم آمرزش امیدوارى و از تو آمرزش خواهم آمرزش توبه جوئى و بازگشت

وَاَسْتَغْفِرُكَ اسْتِغْفارَ رَغْبَةٍ وَاَسْتَغْفِرُكَ اسْتِغْفارَ رَهْبَةٍ وَاَسْتَغْفِرُكَ

و از تو آمرزش خواهم آمرزش از روى اشتیاق و از تو آمرزش خواهم آمرزش از روى بیم و هراس و از تو آمرزش خواهم

اسْتِغْفارَ طاعَةٍ وَاَسْتَغْفِرُكَ اسْتِغْفارَ ایمانٍ وَاَسْتَغْفِرُكَ اسْتِغْفارَ اِقْرارٍ

آمرزش از روى طاعت و فرمانبردارى و از تو آمرزش خواهم آمرزش از روى ایمان و از توآمرزش خواهم از روى اقرار (بگناه (

وَاَسْتَغْفِرُكَ اسْتِغْفارَ اِخْلاصٍ وَاَسْتَغْفِرُكَ اسْتِغْفارَ تَقْوى وَاَسْتَغْفِرُكَ

و از تو آمرزش خواهم آمرزش از روى اخلاص و از تو آمرزش خواهم آمرزش تقوى و پرهیزكارى و از تو آمرزش خواهم

اسْتِغْفارَ تَوَكُّلٍ وَاَسْتَغْفِرُكَ اسْتِغْفارَ ذِلَّةٍ وَاَسْتَغْفِرُكَ اسْتِغْفارَ عامِلٍ

آمرزش از روى توكل و از تو آمرزش خواهم آمرزش از روى خوارى و از تو آمرزش خواهم آمرزش كسى كه برایت كار

لَكَ هارِبٍ مِنْكَ اِلَیْكَ فَصَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَتُبْ عَلَىَّ

كرده و از (ترس ) تو بسوى خودت گریخته پس درود فرست بر محمد و آل محمد و توجه كن بر من

وَعَلى والِدَىَّ بِماتُبْتَ وَتَتُوبُ عَلى جَمیعِ خَلْقِكَ یا اَرْحَمَ

و بر پدر و مادرم بدانچه توجه كرده و بازگردى بر همه خلق خود اى مهربانترین

الرّاحِمینَ یا مَنْ یُسَمّى بِالْغَفوُرِ الرَّحیمِ یا مَنْ یُسَمّى بِالْغَفُورِ

مهربانان اى كه نامور گشتى به آمرزنده مهربان اى كه نامور گشتى به آمرزنده

الرَّحیمِ یا مَنْ یُسَمّى بِالْغَفُورِ الرَّحیمِ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ

مهربان اى كه نامور گشتى به آمرزنده مهربان درود فرست بر محمد و آل محمد

وَاقْبَلْ تَوْبَتى وَزَكِّ عَمَلى وَاشْكُرْ سَعْیى وَارْحَمْ ضَراعَتى وَلا

و بپذیر توبه ام را و پاك كن كردارم را و قدردانى كن از سعى و كوششم و رحم كن به تضرع و زاریم

تَحْجُبْ صَوْتى وَلا تُخَیِّبْ مَسْئَلَتى یا غَوْثَ الْمُسْتَغیثینَ وَاَبْلِغْ

و در پرده (بى توجهى خود) قرار مده آوازم را و نومید مكن درخواستم را اى فریادرس فریادخواهان و برسان

اَئِمَّتى سَلامى وَدُعآئى وَشَفِّعْهُمْ فى جَمیعِ ما سَئَلْتُكَ وَاَوْصِلْ

به امامان و پیشوایانم سلام و دعاى مرا و شفیع ساز آنها را براى من در تمام آنچه از تو درخواست كردم و برسان

هَدِیَّتى اِلَیْهِمْ كَما یَنْبَغى لَهُمْ و زِدْهُمْ مِنْ ذلِكَ ما یَنْبَغى لَكَ

هدیه مرا به ایشان بدانسان كه شایسته مقام آنها است و بیفزا براى آنها آنچه را تو سزاوار آنى

بِاَضْعافٍ لا یُحْصیها غَیْرُكَ وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلاّ بِاللَّهِ الْعَلِىِّ الْعَظیمِ

به چندین برابر كه شماره اش نتواند جز تو و جنبش و نیروئى نیست جز به خداى والاى بزرگ

وَصَلَّى اللَّهُ عَلى اَطْیَبِ الْمُرْسَلینَ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطّاهِرینَ

و درود خدا بر پاكیزه ترین فرستادگان محمد و آل پاكش[1]

 

[1]  مفاتیح الجنان – زیارات – ص 826 - شیخ عباس قمی – مترجم موسوی دامغانی چاب :نگارش /قم - نوبت چاب یازدهم- انتشارات استان قدس رضوی.




طبقه بندی: احادیث و روایات رضوی، علم رضوی،

تاریخ : دوشنبه 27 اردیبهشت 1395 | 10:29 ق.ظ | نویسنده : محسن فاضل زاده | نظرات
.: Weblog Themes By salehon:.