تبلیغات
سراج الله (حریم رضوی) - با اجازه و اذن او
شکی نیست که امامان، این دانشها و کرامتها را از طریق درس آموزی یا ریاضت به دست نیاوردند، زیرا اساساً نوع دانش و کرامت های آنان از نوع دانش بشری و...
.
.
.
.
ممکن است بسیاری از کسانی که به زیارت علی بن موسی (علیه السلام) می آیند، بیش از آنکه به مقام معنوی - علمی و دینی آن حضرت توجه داشته باشند، نگاهشان به کرامت ها و معجزه هایی باشد که به وسیله آن حضرت برای زائران و متوسلان به وقوع پیوسته است.
 اصل توجه به کرامت های اهل بیت (علیه السلام) و امید به اجابت دعا از سوی خداوند در حرم آنان، موضوعی است که از نظر شیعه مورد پذیرش است و منابع دینی به ویژه قرآن، رخداد چنین کرامتهایی را برای انسان ها برگزیده خداوند ممکن دانسته اند.
اما مهم این است که اهل محبت و ولایت اهل بیت (علیهم السلام) بدانند که وجود این کرامت ها و عنایت ها از سوی ائمه (علیهم السلام) به زائران و متوسلان اولاً، به اذن و اجازه خداوند صورت می گیرد و امامان بدون اجازه و خواست خداوند نه ندایی را پاسخ می دهد و نه بیماری را شفا می بخشد و نه گناهی را شفاعت می کند و نه اساساً بدون اجازه خداوند چنین قدرتی دارند.
ثانیاً، اگر خداوند به پیامبران و امامان اجازه و قدرت چنین معجزه ها و کرامت هایی را داده است، برای این است که مردم از این طریق متوجه شوند که پیامبران و امامان با بقیه عالمان و حکیمان تفاوت دارند، با جهان برتر ارتباط دارند، از خداوند فرمان می گیرند و باید درس دینداری و اخلاق و معنویت را از آنان بیاموزند.
بنابراین، اگر حضرت ابراهیم (علیه السلام) در میان انبوه آتش های گداخته، در برابر چشمان حیرت زده مردم، بدون  کمترین آسیب، سالم می ماند برای این است که مردم بدانند که ابراهیم، انسانی معمولی نیست و باید به سخنان توحیدی او گوش فرا دهند و دست از بت پرستی بردارند.
 
اگر خداوند به پیامبران و امامان اجازه و قدرت چنین معجزه ها و کرامت هایی را داده است، برای این است که مردم از این طریق متوجه شوند که پیامبران و امامان با بقیه عالمان و حکیمان تفاوت دارند، با جهان برتر ارتباط دارند.

اگر خداوند به حضرت موسی (علیه السلام) عصایی می دهد که پس از افکندن بر زمین تبدیل به اژدها می شود، به خاطر این است که فرعون بداند در برابر انسانی معمولی قرار نگرفته است و بنی اسرائیل هم متوجه شوند که موسی همان نجات بخشی است که به او اعتماد ورزند.
اگر عیسی (علیه السلام) بیماران جزامی و کور مادرزاد را شفا می دهد و مردگان را زنده می سازد، همه و همه به اذن و اجازه الهی است تا مردمان عصرش به این وسیله مقام معنوی عیسی را درک کنند و به سخنان توحیدی او گوش دهند و راه هدایت و تقوا را بپیمایند.
 
 

 اگر به نص آیات قرآن، سلیمان - که حتی پیامبری اولوالعزم نبود - قادر است سخنان مورچگان را بفهمد و با کبوتران گفتگو کند و عوامل طبیعی را به خدمت در آورد، حکایت از آن دارد که وجود این گونه قدرت ها برای بندگان صالح خداوند، امری ممکن است و اعتقاد به چنین کرامت ها و معجزاتی، هرگز به معنای نادیده گرفتن قدرت یگانه خداوند نیست و هیچ انسان با ایمان و عاقلی با دیدن این گونه کرامت ها از انبیاء و امامان، برای آنها مقام ربوبیت و خداوندگاری قایل نمی شود، چرا که آن بزرگواران با وجود این امکانات فوق العاده همیشه تأکید کرده اند که بنده خدا و آفریده وی و مطیع درگاه اویند و آنچه دارند به مدد الهی و رضایت او به دست آورده و انجام می دهند.
امام صادق (علیه السلام) در حدیثی چند ویژگی را از نشانه های امامت دانسته اند، از آن جمله اینکه:
 امام از هر گناه و خطایی مصون است، از سوی پیامبر و امامان پیشین درباره او تصریح به امامت شده، عالم ترین مردم و با تقواترین آنهاست، کتاب الهی را بهتر از هر کس دیگر می دانند، امام پیشین به صورت واضح او را وصی خود قرار است، او دارای معجزه (نشانه هایی که دیگران از آوردن مثل آن عاجزند) و دلیل قانع کننده است، امام چشمانش به خواب می رود ولی قلبش بیدار است.[1]
 
هیچ انسان باایمان و عاقلی با دیدن این گونه کرامت ها از انبیاء و امامان، برای آنها مقام ربوبیت و خداوندگاری قائل نمی شود.

شیخ صدق (ره) در توضیح معجزه و دلیل اظهار داشته است که منظور از آن دو، یکی علم امامت است که کسی قادر به برابری با او نیست و دیگری، بر آورده ساختن خواسته ها و دعاهاست.[2]
در روایتی دیگر امام باقر (علیه السلام) یکی از نشانه های امام را چنین دانسته: امام می تواند به همه زبانها و لغتها سخن بگوید.[3] شکی نیست که امامان، این دانشها و کرامتها را از طریق درس آموزی یا ریاضت به دست نیاوردند، زیرا اساساً نوع دانش و کرامت های آنان از نوع دانش بشری و کارهای خارق العاده برخی انسانها نیست؛ بنابراین، همه این امتیازها را از ناحیه خداوند دارند و اگر لطف و عنایت خداوند به آنها نباشد، از خود هیچ ندارند.

 

منبع:امام علی ابن موسی الرضا(علیه اسلام)اما رافت و معرفت/احمد ترابی 
-------------------------------
پی نوشت ها:
[1]. بحارالانوار25/140.
[2].همان.
[3]. همان 25/141.
 



طبقه بندی: علم رضوی،

تاریخ : چهارشنبه 25 اسفند 1395 | 09:08 ب.ظ | نویسنده : محسن فاضل زاده | نظرات
.: Weblog Themes By salehon:.