تبلیغات
سراج الله (حریم رضوی) - سلامی با معرفت
امام کسی است که حلال الهی را حلال می شمارد و حرام الهی را حرام می داند، حدود و قوانین خدا را اجرا می کند و دین الهی را پاس می دارد و...
.
.
.
در ادامه مطلب

زیارت امام، زمانی باارزشمند است که همراه با شناخت و معرفت باشد، نه تنها زیارت؛ بلکه هر عملی که ثواب به آن تعلق گیرد و یا انسانها بری آن ارزشی قایل باشند، زمانی مورد پذیرش است که آگاهانه و از روی شناخت و فهم صورت گرفته باشد.

زائر حقیقی کسی است که پاسخ این پرسش ها را بداند:
1. امام کیست و دلیل حقانیت او کیست؟ 
2. نقش امام در زندگی معنوی و انسانها چگونه است؟
3. آیا امام فقط شفادهنده بیماریها، گره گشای مشکلات و برآورنده حاجت هاست و یا امام الگو و معلمی الهی است که قبل و بعد از هر چیز می خواهد انسان ها را با خدا و وظایف آنها در برابر پروردگارشان آشنا می سازد؟ 
4. مقام و مرتبه معنوی امام برای چیست و از ناحیه چه کسی به وی اعطا شده است؟
5. انتظار امام از زائران و ارادتمندان و دوستداران خود چیست؟ و کسی که دوستدار واقعی اهل بیت (علیهم السلام) است در عمل و رفتار و اندیشه چگونه باید باشد؟
 محبان و ارادتمندان امام (علیه السلام) هرگاه به پاسخ این پرسشها نیندیشیده و آگاه نباشد، اظهار محبت و دوستی آنان از ژرفای لازم برخوردار نیست و آثار بایسته ای را برای ایشان به همراه نخواهد داشت.
 هر چند رأفت و بزرگواری امام باعث می شود که حتی افراد ناشناس یا کم معرفت نیز از دریای لطف و عنایت ایشان بهره مند شود؛ ولی این لطف ها باید زمینه ای شود تا انسان کم کم  به معرفت بیشتر رو آورد و در اندیشه و عمل، خود را پاکیزه کند و به خداوند یگانه هستی نزدیکتر شود.
 
امام کیست؟
چه بسیارند کسانی که خود را معتقد ولایت و امامت اهل بیت (علیه السلام) می دانند، در حالی که کمترین آگاهی درباره امام ندارند. چنان که بسیارند مسلمانانی را که خود را اهل توحید و پیرو رسول خدا (صلی الله علیه و آله) می شمارند، در حالیکه با ساده ترین مسائل دین ناآشنا هستند! 
در آیات قرآن و در روایات پیامبر (صلی الله علیه و آله) و امامان (علیه السلام) اجر و پاداش واقعی همواره از آن کسانی دانسته شده که اعمال مختلف دینی و عبادی خود را از روی علم، آگاهی یقین و اطمینان انجام داده باشند و نه همراه با ابهام و سردرگمی و نگرش سطحی و اطلاعات اندک.
کسانی از زیارت امام (علیه السلام)، تنها هدفی که دنبال می کنند رسیدن به آرزوها، شفای بیماری، ادای قرض و رفع گرفتاریهای دنیایی است و از آن جهت به زیارت امام می آیند که به این هدف ها دست پیدا کنند، بدون اینکه بدانند امام کیست و چرا از چنین موقعیت و مرتبه ای برخوردار است؟ در حقیقت زیارت آنان، نتایج بایسته ای برای آنان در پی نخواهد داشت. زائر، در صورتی به زیارت مقبول دست می یابد که اهل معرفت باشد و امامان را آن گونه که خود تعریف کرده اند، بشناسد.
 
زائر، در صورتی به زیارت مقبول دست می یابد که اهل معرفت باشد و امامان را آن گونه که خود تعریف کرده اند، بشناسد.

امام از زبان امام
برای معرفت امام (علیه السلام) از آیات قرآن و روایات پیامبر (صلی الله علیه و آله) می توان استفاده کرد، چنان که از زبان خود امام نیز می توان به شناخت وی دست یافت.
امام علی بن موسی (علیه السلام) در حدیثی طولانی به معرفی امام و حجت الهی پس از پیامبر (صلی الله علیه و آله) پرداخته واز آن جمله فرموده «والامام یحلل حلال الله و یحرم حلال الله، و یقیم حدودالله، و یذب عن دین الله و یدعو الی سبیل ربه بالحکمه والموعظه الحسنه و الحجه البالغه..»
امام کسی است که حلال الهی را حلال می شمارد و حرام الهی را حرام می داند، حدود و قوانین خدا را اجرا می کند و دین الهی را پاس می دارد و به وسیله روش های حکیمانه پندهای نیک و دلایل گویا، مردم را به راه پروردگار فرا می خوانند.
 
 
 از بیان امام (علیه السلام) چند اصل در زمینه امام شناسی استفاده می شود: 
امام در نگاه شیعه، در قلمرو احکام الهی حرکت می کند، هرگز حلالی را حرام نمی داند و حرامی را حلال نمی شمارد.
امام نه تنها تابع احکام دین و حلال و حرام الهی است، بلکه بهترین عمل کننده به آن و برترین مدافع دین و دستورهای دینی است.
امام تمام توان و امکانات خود را در جهت دعوت مردم به سوی خدا به کار می گیرد. او همه چیز را برای دین الهی می خواهد و هرگز کسی را برای تعظیم خود دعوت نمی کند.
بنابراین، میان شیعه و آن گروه از مسلمانانی که اطاعت از هر خلیفه ای را واجب دانسته، هر چند آن خلیفه خود مخالف احکام دین رفتار کرده باشد، فرق زیادی دیده می شود.
در میان برخی گروههایی که به عنوان شیعه شناخته می شوند، نیز گروههایی وجود دارند که دوازده امامی نیستند، برخی از فقط علی (علیه السلام) را پذیرفته اند و به سایر امامان اعتقادی ندارند؛ بعضی از آنان از میان ائمه دوازده گانه تا امام سجاد (علیه السلام) را پذیرفته اند و پس از امام سجاد (علیه السلام) به فرزند آن حضرت زید بن علی رو آورده اند.
 گروهی دیگر، تنها امام صادق (علیه السلام) را به امامت شناخته اند و پس از آن حضرت، به اسماعیل بن جعفر رو آورده اند که به عنوان اسماعیلیه شناخته می شوند.
 
امام در نگاه شیعه، در قلمرو احکام الهی حرکت می کند، هرگز حلالی را حرام نمی داند و حرامی را حلال نمی شمارد.

و برخی گروههای دیگر نیز ممکن است وجود داشته باشند که از نظر اهل سنت، متأسفانه همه آنها به عنوان امامیه و شیعه شناخته می شوند با اینکه میان این گروهها با شیعه اثنی عشری تفاوت زیادی وجود دارد.
 یکی از تفاوت های عمده میان شیعه دوازده امامی با سایر فرقه های یاد شده، این است که اگر فرقه های دیگر مورد توجه قرار گیرد، آنان به بهانه مختلف در شریعت پیامبر و حلال و حرام وی از جمله روزه، نماز و برخی از تکالیف دیگر دست برده اند و پیشوای کسانی را پذیرفته اند که روش و باور آنان با متن وحی سازگار نیست.
اما شیعه دوازده امامی بر اساس دلایل بسیار از جمله روایتی که از امام رضا (علیه السلام) نقل شد، امامان را فراتر از شریعت نبوی نمی داند، بلکه ترویج کننده، عمل کننده و حمایت کننده از حلال و حرام قرآن می داند و اگر حقانیت خلفای صدر اسلام را نپذیرفته است، به خاطر این است که علم و عمل خلفا جز علی بن ابی طالب (علیه السلام) را برای رهبری مسلمانان کافی ندانسته است و معتقد است با وجود شخصیت برتر علمی و معنوی علی (علیه السلام) هیچ فرد دیگری شایستگی خلافت دینی و سیاسی جامعه اسلامی را نداشته است.
 
برای مشاهده مطلب قبلی اینجا کلیک کنید
منبع: امام علی بن موسی الرضا (علیه السلام) امام رأفت و معرفت؛ احمدترابی



طبقه بندی: علم رضوی،

تاریخ : چهارشنبه 25 اسفند 1395 | 10:21 ب.ظ | نویسنده : محسن فاضل زاده | نظرات
.: Weblog Themes By salehon:.